Prekursorami wprowadzenia zmiany czasu byli Niemcy już w 1916 roku (dokładnie 30 kwietnia). Za ich przykładem poszła Wielka Brytania oraz Stany Zjednoczone, które dwa lata później wprowadziły obowiązek zmiany czasy na okres wojny, by zaoszczędzić paliwo. W Polsce wskazówki zegarów przesuwaliśmy w okresie międzywojennym, później w latach 1957-1964, a następnie od 1977 roku. W całej Unii Europejskiej zmiana czasu obowiązuje od 2000 roku.

Zmiana czasu miała na celu wprowadzenie oszczędności na energii elektrycznej, jednak obecnie zyski z tego są niewielkie.

Od kilku lat mówi się o rezygnacji ze zmiany czasu. W 2018 roku sprawą zajęła się Unia Europejska, a wśród Europejczyków przeprowadzono konsultacje społeczne. Wzięło w nich 4,6 mln osób, a 76% ankietowanych opowiedziało się za likwidacją zmiany czasu. Państwa członkowskie miały samodzielne zdecydować, czy wybierają czas letni, czy zimowy. Jednak do tej pory nie ma porozumienia w tej sprawie, zdania państw są podzielone. W praktyce mogłoby to oznaczać, na przykład, że gdy Polska zostałby przy czasie zimowym i byłaby godz. 14:30, a Czechy chciałby na stałe wprowadzenia czasu letniego, wtedy u naszych południowych sąsiadów byłaby godz. 15:30. Tak więc sytuacja mogłaby wprowadzić duży chaos.

Tymczasem zmiany czasu już od 2014 r. nie ma już w Rosji. Władze kraju uznały, że korzystniej będzie zostać przy standardowym, zimowym czasie. Ówczesny prezydent Dmitrij Miedwiedew stwierdził, że "konieczność przystosowania się do nowego czasu wiąże się ze stresem i chorobami". W październiku 2014 r. Duma Państwowa uchwaliła zmianę głosami 442 za i jednym przeciw.

Do czasu zimowego powrócimy w ostatni weekend października, kiedy to zegarki cofniemy z godziny 3:00 na 2:00. Wtedy też śpiochy zyskają straconą godzinę, która zostanie im odebrana w ten weekend.

Fot: Janusz Ludwiczak